Tussen HEL en HELING

..of…..: “I am all DIVINE connection, behalve if I am ongesteld”

Kan je, door het werken aan een ruimer bewustzijn, ook in een een soort versneld, zelfs oncomfortabel proces terecht komen?

Jazeker.

Neem een voorbeeld uit mijn recente levens-praktijk, om de onoverzichtelijkheid te schetsen, van wat achteraf zo mooi geordend na kan worden vertelt als zijnde een ‘transformatie-moment’.

Als het anders loopt dan je wilt..

Stel, er loopt iets niet zo, als je wilt.

Stel, dit is iets GROOTS.

Je had een route uitgestippeld.

Je had koers gezet.

Je was vertrokken en je dacht, vroeger of later te arriveren op je punt van bestemming.

En toen merkte je op een mooie dag, dat je niet arriveerde.

Dat jouw weg anders zou lopen.

En dat zint je niet.

Je vindt het zelfs erg.

Het doet je pijn, want je had heel erg uitgekeken naar je doel.

Je had er ook van alles aan vastgeplakt.

Je idee van progressie.

Je zelfbeeld.

Je eigenwaarde.

Om maar wat dingetes te noemen.

Niet dat je dat doorhad.

Maar dat is, wat je nu keihard tegenkomt.

Keihard.

Zombies

De oordelen over jezelf, waarvan je dacht, dat je die niet meer had, bleken alleen maar te hebben geslapen. Ze waren schijndood. En met het effect van een goed getrainde ARMEE ZOMBIES  krioelen zij nu om je bed heen.

Je bed, waar je maar – verstijfd van de schrik – in bent gaan liggen, om je gevoelens niet zozeer te moeten voelen. Wat natuurlijk niet helpt.

Je lichaam geeft je mentale en energetische val aan met duizeligheid, nare druk op je hoofd, stijve ledematen, en vooral die SPANNING op je BORST.

Je zou bijna denken dat een hartinfact nabij is, zo vast zit die klem op je borst. Het doet fysiek pijn. Maar je weet ergens, het is ‘maar’ je hart, dat zich sluit, samenbalt in hevig verzet tegen wat het voelt.

Of beter – weigert om te voelen.

Zolang de pijn FYSIEK te voelen is, blijft de EMOTIONELE HEL je bespaart.

Het is bizar, hoe duidelijk jouw lichaam aangeeft, wat je emotioneel nog niet bereid bent om naar de oppervlakte te laten komen. Ken je dat? Dat je keel dichtknijpt, nét voordat je begin te huilen? Of je maag zich samentrekt, vlak voordat je gewaar wordt, dat je ergens bang voor bent? En velen geven er de voorkeur aan, om het daarbij te laten. Fysieke spanning mag dan onaangenaam zijn, maar voor ons mensen blijkbaar toch vaak minder erg, dan het doorleven van het gevoel, dat eraan ten grondslag ligt.

Maar de SPANNING wordt nu ondraaglijk.

Ook je gedachtes worden ondraaglijk, je tevergeefse pogingen om goed te praten, wat je zozeer veroordeelt.

Alhoewel je je inmiddels begint af te vragen, óf het wel je oordelen zijn, die daar zo pijn doen. Want zoooooo erg vindt je het ook allemaal weer niet. Dat het anders loopt. Het kan toch ánders lopen? Het loopt meestál anders dan uitgestippeld! Niet zoveel aan’t handje eigenlijk.

Is het niet ook een reactie op wat je verleden week had meegemaakt? Dat was best een heftig weekje, weet je nog? Met ook allemaal energetisch werk, processen van anderen die je gade sloeg, en die wederom processen bij jezelf in gang hadden gezet.

Zo zit je te zoeken en te rationaliseren, en je begrijpt er eigenlijk steeds minder van. Het enige dat je begrijpt is, dat die PIJN maar niet verdwijnt.

Als je TOVERSTAF het begeeft

Niet door alle ‘ho’oponopono’s‘, niet door alle clearing-statements, niet door ademhalingsoefeningen, niet door visualisaties, niet door de engelenscharen, die je erop loslaat. Je vraagt je geliefde, om je Bars® te runnen. En zelfs dát, deze absoluut betrouwbare remedie tegen innerlijke disbalans, veranderd deze keer helemaal NIETS aan hoe je je voelt.

In tegendeel, de pijn schijnt nu GROTER te worden. Jeetje, wat IS dit??

En je denkt er vagelijk aan, hoe je een aantal dagen terug nog iemand waarschuwde, dat het verhogen van je energiefrequentie, het jezelf oprekken tot een hoger bewustzijnslevel, dat dit nogal wat los kan maken.

Dat je namelijk weleens pijn, die diep in je lichaam is opgeslagen, door bv intensieve meditatie los kan weken, om deze vervolgens LOS TE LATEN. Om vervolgens meer RUIMTE te maken voor de verfijndere, lichte energieën, die zoveel meer verwantschap hebben met het mooie lichtwezen, dat je in WERKELIJKHEID bent. En dat dit moment tussen het LOSWEKEN en het LOSLATEN een oncomfortabel proces kan zijn.

Hier denk je dus aan, maar het klinkt jou nu een beetje als sprookjestaal in de oren, uitgevonden door lieve, toch wereldvreemde mensen, om de irrationele HEL te sussen, waarin jij nu zelf bent belandt.

Hormonen, hé?

Je bent trouwens ongesteld.

En eerst had je nog dacht – “Aaaaahhhh dát is het!” PMS!

Dat is wel hét moment in de maand, waarin je wel vaker ongemakken uitvergroot tot een pseudo-levenscrisis. De verbinding met de bron even helemaal zoek schijnt te zijn. Hormonen, hé?

Maar de ongesteldheid zet door, de pms-fase is voorbij, en je zit nog steeds in die hel.

Kerkbezoek

En terwijl je voortploetert, diep verstrengeld in gevecht met dit monster van diffuse, toch kwellende gewaarwordingen, belandt je op dag zes van je hel aan de kassa van een kerk.

Je dochter heeft namelijk een kooruitvoering en – HEL of niet – je zal er toch heen moeten en het aanhoren.

En je staat in die rij, geoccupeerd door dit monster, dat zijn wrede dans onophoudelijk op jouw ziel uit blijft voeren, en waarop je nu echt geen grip meer hebt. Je kan de minimale beleefdheid van een groet naar de andere ouders niet op brengen. En terwijl je daar zo buitengewoon on-sociaal staat, hoop je, dat niemand op het idee komt om ZIJN eigenwaarde op te hangen aan jouw wel- of niet ‘terug-glimlachen’.

Op ENGELEN had je ondanks je smeekbede niet gerekend

En dan zit je daar, op rij zes in die kale kerk, en wat nu gebeurt, daar had je – al had je het kunnen bedenken van tevoren – niet op gerekend:

De engelenschaar, waar je vanochtend in je meditatie nog om had gesmeekt, komt nu in de vorm van vijfentwintig meisjes letterlijk om je heen staan.

Je zit namelijk precies in dát gedeelte van de kerk, waar de dirigente haar openings-choreographie heeft gepland. En samen met dertig anderen (van de ca tweehonderd bezoekers) wordt uitgerekend jíj nu door deze engelen toegezongen.

Je verbinding herstelt in één klap

De kracht, de puurheid, de schoonheid van hun stemmen, die kunstig door elkaar heen gevlochten aanzwellen en afsterven, jou daarbij onderdompelen in golven van hemels geluk, herstellen in één klap je verbinding met ‘boven’. En ook de verbinding met jezelf. En dat maakt, dat het net zo plots is afgelopen met alle verzet. De fysieke druk op je borst veranderd, geraakt door de onaaardse klanken uit deze aardse kelen, in een zee van honderd tranen. Die zich ongecontroleerd biggelend een weg over je wangen naar je schoot banen. De spanning op je borst lost in tientallen kleine schokjes op en vloeit letterlijk naar buiten, terwijl de meisjes onverbiddelijk doorzingen. Jou dieper en dieper raken in je net nog gesloten hart. En alhoewel je het ergens genânt vindt, zo in het ‘openbaar’, weet je ook, dat het moment van heling eindelijk is gekomen. Dat je nu begint te huilen en dat dit nog een paar dagen zal duren.

En je realiseert je ook nog iets anders:

Namelijk dat je niet werkelijk weet, wát het precies is, dat er geheeld wordt.

Want er was een aanleiding geweest. Maar gezien het geweld van je emoties, blijkt deze aanleiding achteraf meer een TRIGGER te zijn geweest, dan de OORZAAK van het proces waarin jij was belandt.

Aan de andere kant van het gordijn

Maar dat is oké. Want wát het ook was, het moeilijkste is achter de rug. Je kan weer doorademen, je BENT er weer. En alhoewel er aan je situatie uiterlijk niets is gewijzigd, heb je ook weer – anders dan vóór dat kerkbezoek – zin in je leven, dat eigenlijk bestwel meevalt. Nou, vol zit met lieve mensen zelfs. Dat kan je nu óók weer voelen. Eigenlijk méér voelen dan ervóór. Je bent door het donkere gordijn gelopen, en er aan de andere kant weer uitgekomen.

En je gaat later pas zien, wat er is veranderd. Je gaat pas later merken, wát het is, dat je hebt losgelaten. Maar dát je iets hebt losgelaten, dat weet je.

Met LICHTHEID naar meer LICHTHEID?

Dus ja – zo onoverzichtelijk kan het zijn. Als je met allerlei tools gaat porren in je ziel, als je verandering gaat provoceren, dan krijg je die. En je weet niet altijd, in welk jasje.

En zelden weet je exact hét moment, díe sessie, dát transformatie-punt te traceren dat tot concrete verandering heeft geleid.

Gelukkig hebben wij elkaar.

Wat je niet kan zien van jezelf, dat kan een ander voor je benomen. Wat een ander voor zichzelf verborgen houdt, kan jij voor hem in het licht zetten.

Zo werd mij pas door het telefoongesprek met een collega achteraf duidelijk, wat het waarschijnlijk was, dat mijn vat zo over had doen lopen in de beschreven dagen. Maar dat is een andere blog, die een andere keer geschreven zal worden….

 

Cherio  & good spirits,

van

Judika

 

 

nb. In september start er een nieuw coaching-traject Shift & Shine   onder mijn begeleiding waarvoor je je NU nog aan kan melden. Meer info vind je HIER.

Je bent ook welkom bij mij voor een individuele coaching- sessie, of een losse Bars®-sessie.

Als je niet weet wat jij nodig hebt of wat voor jou passend is NU, maar voelt dat je IETS wilt doen om je proces te bespoedigen, dan kijk ik graag in een 20 minuten durende GRATIS mini-sessie per skype of telefoon met jou mee, waar jij nu tegenaan loopt, en wat voor jou de volgende stap is naar een lichter en bewuster leven. Mail mij graag met jouw vraag, dan help ik jou per mail verder of maken wij een afspraak voor een Skype-call.

Wil je op de hoogte worden gehouden van mijn aanbod, sessies, trajecten en trainingen? 

Schrijf je dan hier in!

Volg mij graag ook op www.fb.com/lobsterspirit

2 Comments

  1. Hi LIeve Judika! Wat een onwijs herkenbare situatie hierboven in je BLOG en wat een geweldig blog om te lezen! Zo eerlijk zo puur!
    Ik hoop dat het heel erg goed met je gaat en we moeten na de vakantie maar echt eens af proberen te spreken met Inge samen!
    Liefs uit Amsterdm van Rosan

    • Judika2014

      July 30, 2018 at 10:52 pm

      Ha lieve Rosan, wat leuk om van jou te horen. En fijn dat mijn blog herenbaar is. Ofthans – daar schrijf ik hem toch wel voor, dat anderen te weten komen, dat zij niet de enigen zijn die intense dingen mee maken 🙂 Dat alleen al kan zo helpen. Vind het leuk om jou en Inge terug te zien, hoor. We gaan zien. Liefs, tot gauw wellicht, Judika

Leave a Reply

© 2018 Judika Lessmann

Theme by Anders NorenUp ↑