Mijn opleiding aan ‘De Academie voor Innovatief Trainen’ is voltooid. Het diploma is binnen, de ontvangen rode roos is hopeloos uitgedroogd, en mag alleen om haar symbolische waarde nog naast het zich reeds bedenkelijk krommende diploma op mijn schoorsteenmantel vertoeven: Het aanschaffen van een passend lijstje staat sinds dagen op mijn to-do-lijst – tot nog toe tevergeefs. Een nieuwe fase breekt aan, of is eigenlijk al aangebroken. Eentje, waar ik heel veel zin in heb. Maar voordat de levensstroom mij verder draagt, en de indrukken ervan vervagen, wil ik toch graag nog drie tellen kwijt over de module “Grensverleggend Trainen”, die ik samen met mijn studiegenoten medio april in Marokko, voorafgaand aan het examen, heb gevolgd.

Marokko Marrokko Marokko…..

 

Marokko Marrokko Marokko…… drie rijke, bonte, levendige en diep inspirerende dagen, waarin wij in het prachtig mooie Marrakesh eindeloos door de Soukh (de locale markt) liepen, ons met openhangende kaken vergaapten aan de beelden, geuren, geluiden, sferen en indrukken die in een onophoudelijke stroom op ons inwerkten. We deden oefeningen, voerden opdrachten uit, gingen op verschillende manieren de uitdaging aan met de locals, met onszelf en met elkaar. Vroeg in de ochtend was vanuit mijn slaaptent de roep tot het ochtendgebed vanuit de Moskee te horen, beantwoord door wel honderden mannenstemmen. En ook wij stonden bijtijds op het dakterras van onze verblijfplaats – een prachtige Riad ten midden van het oude gedeelte van de stad – op blote voeten, mediterend. Onze lijven opladend met de koele, krachtige aardenergie, die daar rijkelijk stroomt. En die ons vervolgens de hele dag door op de been hield, ook vele dagen na onze terugkeer nog in mij doorwerkt. Wát een fijne ervaring, wát een rijkdom. Voor degenen onder jullie die deze opleiding, en daarmee ook deze reis via crowdfunding voor mij mogelijk gemaakt hebben: Ik heb jullie met heel mijn hart vanuit dat dakterras mijn groeten toegezonden. Vanuit dát dak met al mijn dank – naar al jullie harten, hebben jullie het gevoeld :)?

De Hoogste Keus

Nou kan je uit deze intensieve dagen allerlei soorten leermomenten of inzichten destilleren. Ik wil mij hier beperken tot wat voor mij de meest belangrijke was. Op de eerste dag namelijk, vroeg Jaqueline ons naar onze ‘hoogste keus’. Wie is Jaqueline? Aan háár zou je beter een blog apart kunnen wijden, laat ik het voor nu erop houden, dat zij (vanuit mijn perspectief) het hart is van ‘De Academie voor Innovatief Trainen’. Zij en haar man(nen..) leven op deze beschreven, bijzondere plek, en zij was naast lerares in deze dagen ook onze gastvrouw. Jaqueline dus. En zíj vroeg ons naar onze ‘hoogste keus’. Onze hoogste keus met betrekking tot wát?

Het ging in eerste instantie om het kiezen van onze reismaatjes, oftewel het benoemen, met wie wij gedurende ons oponthoud in een deelgroepje wilden. Ik weet het nog, we schuifelden wat onbestemd door elkaar, leken geen uitgesproken voorkeur te hebben. Kwamen niet tot groepjes, maar waarom, was evenmin duidelijk. Waren we gewoon onwijs open en flexibel? Bereid om ons aan iedere uitkomst aan te passen? Of waren we te beleefd om een duidelijke voorkeur uit te spreken (en daarmee indirect een ander groepslid af te wijzen)? Misschien hadden we geen idee wat we het allerliefst wilden? Naar aanleiding van die situatie ontstond er een gesprek, waarin Jaqueline het volgende zei:

Zesjescultuur

“We zijn zo gewend geraakt, om ons maar te arrangeren met onze 2de of 3de keuze. Die nederlandsche zesjescultuur schijnt gedurende de – pak’m beet – laatste vijftien jaar ook op het gebied van onze levenskeuzes doorgedrongen te zijn. Als het okay is, dan is dat genoeg. Doe maar niet zo gek, gewoon is al ruim voldoende.” Ze zei het overigens anders, ik geef het even weer met de woorden die ik heb opgeslagen.

Maar haar punt was in ieder geval: Waarom gaan we niet veel vaker voor onze eerste keuze? De hoogste keuze die we kunnen bedenken? Zijn we bang voor de teleurstelling als we haar niet krijgen? Zijn we bang om te falen? Of angstig voor conflict? Te laf om te strijden? Of zijn we te lusteloos om de inzet te geven, die nodig is om die hoogste keuze ook te realiseren? Of is het misschien zo, dat we onze diepste verlangens geeneens kennen? Een ding is zeker – als je de moeite niet neemt om van jezelf te weten te komen wat je hoogste keus is, en die luid en duidelijk uitspreekt, dan krijg je haar zéker niet!

Ik weet niets van maatschappelijke stromingen, en of dat met heel Nederland gedurende de laatste vijftien jaar wel of niet aan de hand is. Maar waar ik het beschreven fenomeen wel van herken, dat is uit de ‘spirituele scène’ – oftewel daar, waar mensen (zoals ik) zich bezig houden met persoonlijke ontwikkeling. Dáár is het inderdaad bon ton, om ons vooral niet te zeer in te spannen. Dáár zijn we vooral bezig om ‘beter op onze grenzen letten’, zeker en vooral niet ‘over onze grenzen te gaan’. We zijn het vrijwel collectief ermee eens dat ‘geluk niet buiten ons ligt’, en onze frustraties over wat we niet hebben en menen niet te kunnen krijgen, dienen we ‘los te laten’ om met onthechtte glimlach ‘te accepteren wat is’ in bescheiden dankbaarheid ‘onze zegeningen te tellen’. We voelen een vage schuld en schaamte voor ons ‘ego’, dat ‘alles maar meer wil’ en daarmee onze ziel onnodig onrustig maakt. We kijken genadeloos neer op alle ‘graaiers’ en veroordelen de ‘bonuscultuur’ met alle verontwaardiging die in ons zit: Wíj weten wel beter. Het is niet alleen niet sociaal om veel te willen, maar het is vooral volkomen onspiritueel. Want onze ziel, ja zíj! ..heeft niets anders nodig dan te ‘zijn’. En alle streven naar vervulling van materieel of fysieke verlangen zou zij acuut staken, als zij nou eindelijk eens het stokje van ons ‘hoofd’ over zou mogen nemen.

Wat kom je hier DOEN?

Natuurlijk is bovenstaande ergens óók waar. Het zijn uit hun context gehaalde leuzen, flarden van met moeite verworven en soms uit pijn geboren inzichten. Zij verwijzen naar een bepaald perspectief op onze realiteit, dat voor ons werkt, of ooit werkte, of soms mag werken. Ik ben de eerste, die zich hier vaak genoeg aan onderworpen voelt. En het tellen van onze zegeningen brengt een super-vibratie teweeg, die je echt niet wil missen. Maar kunnen we van hieruit ook verder? Ik vraag mij bv de laatste tijd steeds harder af: ‘Als onze ziel zo weinig van materie houdt en zo weinig belang hecht aan de vervulling van verlangens die gekoppeld zijn aan onze aardse realiteit: WAT DOET ZIJ IN VREDESNAAM DAN HIER???

Een kijkje over de rand..

Nou is er wat mij betreft een connectie tussen deze korte inkijk in de islamitische cultuur van Marrokko en het nadenken over wat dat dan voor mij inhoudt, die hoogste keus. Namelijk is het ergens dieper dan voorheen gevallen, hoe zeer wij als mensen (zowel wij in het westen als ‘zij’ in de islamitische cultuur) onze keuzes maken binnen het kader waar we mee vergroeit zijn. Wat wij hanteren als ons kader, is niet meer dan wat wij  – maar vooral anderen vóór ons- hebben bedacht en bestempeld als de grenzen van onze mogelijkheden. En zo gaan we ook onze verlangens naar wat ons leven in zou kunnen houden, netjes binnen dit kader houden – gewoonweg omdat we niet in de gaten hebben dat er een kader IS.

Wat een geschenk, om heel even over de rand van ons bordje heen te mogen kijken, en vol verwondering een beetje dieper te beseffen, dat we maar mondjesmaat gebruik maken van de keuzevrijheid die ons feitelijk toegankelijk zou zijn, als we het voor elkaar kregen om haar spectrumbreedte te bevatten. En als we de moed hadden om haar ook voor ons op te eisen! Glad ijs? Zeker. De blog die hier op zou moeten volgen (‘BANG!‘), heb ik in een opwelling verleden week al geschreven, als je hem wilt nalezen dan kan dat hier.

En nu? Nu varen we weer verder, met een prachtige opleiding, versgekookte Marokko-inzichten en groeiende inspiratie als bagage. Je gaat het horen. Met de groeten uit Marokko in ieder geval de liefdevolle reminder: Het is écht aan jou, aan ons, om iedere dag opnieuw te kiezen, en met de kwaliteit van onze keuzes ons leven de moeite waard te maken. In het klein, in het groot. Ben jij happy met je keuzes? Zijn zij écht een representatie van jouw nieuwsgierige ziel? Salaaaaaaaaaaaam!!! Een fijn weekend allemaal van Judika!

 

Wil je graag op de hoogte worden gehouden van mijn aanbod (sessies/trainingen), ervan  verzekerd zijn dat je geen blog mist? Schrijf je dan hier in!