Als jouw wenkbrauwen gewoon op hun plek blijven bij het lezen van deze blog-titel, dan heb je deze blog niet nodig. Doe wat beters met je tijd, en scroll nu door.  Maar als je reactie er één is van…..  I don’t know.  Klinkt…. gênant ergens. Ongemakkelijk………Dán ben je wellicht dáár, waar ik twee jaar geleden ook was, en in dat geval heb je hier – misschien – wél iets aan.

Twee jaar geleden had ik een blog met zo een titel geeneens geopend. Waarom heb JIJ hem eigenlijk geopend? Misschien gewoon omdat je even wilde weten, WAT voor softe onzin je tegen gaat komen, als je nog twee tellen doorleest. Of misschien, omdat je soort van getriggerd bent door het woord ‘houden van’.  Omdat jij ook hunkert naar liefde. Join the club. Waarom ook niet? Liefde ís toch ook verrukkelijk!? En het is toch heel slim, om méér te willen van wat verrukkelijk voelt? Hoe komen we toch bij die merkwaardige opvatting, dat we bescheiden moeten zijn, als het gaat om het willen hebben, – of het willen ervaren van wat goed voor ons voelt? Het kan het Nederlands Calvinisme niet zijn, want ik ben afkomstig uit Duitsland, en geloof me, daar heerst deze opvatting ook. Goed, veel liefde willen hebben is dus niet echt chique. Maar om heel veel van jezelf te houden, dus jezelf veel van die verlangde liefde te GEVEN, dat is al helemáál niet chique!

Egoisme

Ik weet niet, hoe het bij jullie werkt, maar ik heb jarenlang geschuwd, om echt lief voor mezelf te zijn, omdat ik dacht dat dit egoistisch zou zijn. Of egocentrisch. Kijk háár eens – zij is alleen met zichzelf bezig! Misschien. Maar hoe zou een wereld eruit zien, waarin mensen dagelijks tijd zouden besteden aan het liefhebben en waarderen van zichzelf? In plaats van hun boosheid erover te cultiveren, dat zij van een ander niet krijgen, wat ze nodig hebben? Of in de plaats van te ontkennen dat ze überhaupt iets nodig hebben? En daarmee zowel voor zichzelf als voor anderen de deuren dicht doen? Als ik bezig ben om iets aan mezelf te geven, dan zit ik op dat moment in ieder geval niet een relatie met mijn onvervulde behoeftes te belasten. Ik heb in tegendeel iets uit te delen. Waardoor ook in het samenzijn de flow beduidend vlotter op gang komt. Goed. Zover mijn pleidooi voor zelfliefde. 

Maar wat ís zelfliefde dan eigenlijk?

Zij is er…..

Iedere keer als je geniet.

Iedere keer als je een keuze maakt, die jou blij maakt.

Iedere keer als je een gedachte toelaat, die jou energie geeft. 

Dat kan zijn dat je iets liefs tegenzelf denkt,

Dat kan zijn dat je iets liefs voor jezelf doet.

Dat kan zijn dat je iets, wat niet lief voor jezelf is, laat.

Verslavingen goedkeuren?

Deze laatste is overigens een lastige. Want hoe zit dat met die dingen waarnaar je verlangt, alhoewel je weet, dat ze niet goed voor jezelf zijn? Als je blijft hangen in de gespletenheid van iets liefs voor jezelf willen doen, maar niet kunnen doen – Wat doet zelfliefde dan?  

Mijn antwoord is – en iedereen mag zijn eigen antwoord op deze vraag vinden, ik vertel hier gewoon wat werkt voor mij – dat zelfliefde niets forceert, ook geen overmatige discipline. Zelfliefde heeft degene lief, die daar zo verschrikkelijk hunkert naar hetgeen hij verlangt, volkomen ongeacht of hij/zij aan dat verlangen toegeeft, of niet. Het gaat er niet om wat je doet. Het gaat erom, welk bericht je erbij naar jezelf stuurt. Hunker je naar dat glas wijn, die sigaret, de reep chocola? Heb degene lief, die hunkert. PAK je dat glas wijn, die sigaret, de reep chocola en ga je daarom innerlijk tegen jezelf tekeer? Heb dan degene lief, die van mening is, dat er vanwege gebrek aan discipline tegen je tekeer gegaan zou moet worden. Heb de slavendrijver in jezelf lief, en nog intenser heb degene in jezelf lief, die van mening is dat een slavendrijver geen liefde verdiend. 

We are the people!

Om van jezelf te houden is geen luxe… en al helemaal geen egoïsme. Dat is echt mijn grootste en meest waardevol inzicht, en dat wil ik graag met jullie delen: Wij zijn bij uitsteek de beste kandidaten om van onszelf te houden, omdat we altijd in ons eigen gezelschap verkeren. Niemand is zo vaak bij ons als – wijzelf! Niemand is beter op de hoogte van onze behoeftes. En niemand weet beter, waar we echt blij van worden. En overigens! Niemand kan uiteindelijk beter beoordelen, hoe leuk we eigenlijk zijn. Hoe goed onze intenties zijn, ook als onze handelingen die misschien niet altijd weerspiegelen. Hoe grappig we zijn, want wij zijn de enigen, die onze spontane en geestige gedachten de hele dag door, en onvervormd door eventuele communicatieproblemen kunnen horen. 

En liever voor jezelf zijn leidt NIET tot onverschilligheid tegenover je medemensen, in tegendeel. Zeg in de ochtend tien aardige dingen tegen jezelf en je zal versteld staan, hoe vriendelijk je ineens de mensen op straat kan bejegenen. Je hebt het te geven – omdat je het zelf hebt ontvangen. 

Cheriooooooo ik geef jou, ik geef ONS permissie: 
..LET’S LOOOOOOOOOOOOVE OURSELFS!!!

 11 maart 2017