Ik durf niet. Ik kan het niet. Ik ben het niet waard. Ik ben bang dat ik ga falen. Als het er op aankomt, dan verzaak ik. Als het er écht op aankomt, dan zet ik niet door. Ik kan niet op mezelf bouwen. Ik ga ten onder aan mijn schaduw. Ik heb geen discipline. Naar buiten toe lijk ik succesvol en happy, maar zodra ik alleen ben dan voel ik me eenzaam, niet geliefd, niet verbonden, en heb ik geen goed woord voor mezelf over. Ik wíl wel lief voor mezelf zijn maar het lukt me niet. Ik weet niet hoe ik lief voor mezelf kan zijn. Ik weet niet hoe ik van mij kan houden als ik niet van mezelf houd. Ik kijk in de spiegel en ben niet blij met wat ik zie. Ik voel me diep van binnen onzeker. Ik ben het niet waard om te ontvangen. Ik denk altijd dat anderen het beter kunnen of beter voor elkaar hebben.

Ik hoor dit echt heel veel om me heen, nog steeds. NOG STEEDS! Terwijl wij in spiri-land toch al tig keer onze jeugd hebben onderzocht, andere levens hebben onderzocht, de bron van tekortkoming en pijn hebben gevonden en dachten, die ontzenuwd te hebben. Maar inzicht alleen helpt blijkbaar niet. Anders hadden alle lichtwerkers, ontwakenden, mensen-helpers, zelfreflectie-specialisten en meditatie-beoefenaars het thema zelfliefde al lang met succes afgevinkt.

Matt Kahn

Ik heb hier een tijd geleden een perspectief over gehoord, dat nieuw voor me was en dat in korte tijd korte metten heeft gemaakt met deze onverkwikkelijke innerlijke monoloog, waarop ik mezelf vroeger ook regelmatig trakteerde.  Ik wil het hier delen, het mag voor de een of ander een bijdrage zijn om er ook eindelijk en voorgoed afscheid van te kunnen nemen:

Matt Kahn (je vind hem op Youtube of via zijn site www.truedivinenature.com), spreekt van twee soorten ego’s. Het superieure ego, dat zichzelf voedt door zich beter te voelen dan anderen, zich op te blazen, dat neerkijkt op anderen en zichzelf zogenaamd fantastisch vindt. Matt Kahn noemt het ook het ‘narcistische ego’. De meeste mensen waar ik op een dieper level mee te maken heb, hebben hier écht geen last van. De meeste mensen in míjn directe omgeving hebben last van wat Matt Kahn beschrijft als het ander soort ego – het ‘inferieure ego’. Dit ego voedt zich door een laag zelfbeeld (ipv een te hoog zelfbeeld), door in de vergelijking met anderen slechter af te snijden (ipv beter), door zijn drager continu te voorzien van nieuwe ideeën en gedachten, die hem of haar een nóg slechter gevoel geven over zichzelf. The hell is the limit, je weet wel.  Voor zover nog niet heel veel nieuws, maar nu komt de crux:

De horror van ieder inferieur ego

Wij in Spiri-land GEBRUIKEN vaak juist spirituele beoefening om dit inferieure ego te voeden. Omdat we de beste intenties hebben (we willen ons immers ontwikkelen, bewuster, worden, bijdragen aan een betere wereld etc etc..) hebben we niet in de gaten dat wij door juist onze ijverige beoefening van allerlei methodes om ‘beter’ te worden, continu het signaal aan onszelf afgeven, dat we deep down niet goed genoeg zijn.  Met al onze goede intenties zitten we onszelf op onze nek; met ons door veel oefening ontwikkeld hyperbewustzijn slaan wij iedere imperfectie in ons doen en denken gade; wij rekenen onszelf genadeloos af op ons onvolkomen gevoelsleven –  en verzorgen daarmee structureel  onze valse identiteit van onwaardigheid met brandstof. Bewustzijn heeft nog geen geluk gebracht, hooguit nóg meer besef van hoeveel werk er nog te verrichten valt aan onszelf. Allemaal het werk van het inferieure ego volgens Matt Kahn. Het kostte mij even om dit te begrijpen. Het is toch juist goed om te werken aan jezelf? Waar ging de wereld heen als we allemaal onbewust bleven? En maar egocentrisch en zelfzuchtig alleen in ons eigen belang handelden? Daar komt oorlog van! De aarde naar de knoppen! Ongelijke verdeling van goederen! Liefdeloze omgang me elkaar! Er is hier toch werk aan de winkel?? Haha, zeker waar, alleen hoor wie het zegt. Is het je krachtige ziel die weet, wat waar en goed is en wat zij hier wil komen manifesteren? Of is het je inferieure ego, dat met meesterlijke manipulatiekunde het moment van zijn ondergang eindeloos weet uit te stellen?

Er is een manier om voor jezelf vast te stellen hoe dat bij jou zit (los van het feit, dat je alleen dáárom waarschijnlijk bij de ‘inferieuren’ hoort, omdat je anders na het lezen van de eerste drie regels van deze blog verveeld had doorgescrold ipv van door te klikken.. Dit is dan ook géén blog voor narcisten.). Maar zo dus kom je er achter: Verklaar eens voor de grap, dat je per direct volledig stopt met aan jezelf te werken. Dat je klaar bent met je ‘bewustzijnsproces’, dat je bent ontwaakt. Helemaal goed zoals je NU bent. Hoe voelt dat?  Nou: Ieder inferieur ego schiet hier acuut van in de stress. Het zal jou wantrouwend ervan verdenken ‘in de weerstand’ te zitten, een ‘leerproces te blokkeren’ (wat reden is om juist dieper te graven naar wat er mis met je is), of juist te zijn bezweken aan een bevlieging van narcisme – iets dat sowieso onder alle omstandigheden vermeden dient te worden. Voor een inferieur ego is het namelijk vele malen geruststellender om te ‘werken aan zichzelf’, dan het idee te aanvaarden dat er niets meer te werken valt – het weet zich er echt geen raad mee. Met de leegte, de oneindige mogelijkheden, het gebrek aan urgentie, het plotse gebrek aan richting.

Een eindeloze loop

Wij (degenen met een inferieure ego) verkeren daarbij ook in de illusie, dat wij, door aan onszelf te werken, ooit in een toestand terecht zullen komen, waarin het niet meer nodig zal zijn om aan onszelf te werken. Wat een doorgewinterde ‘zoeker’ is, weet misschien te berichten van de ‘vele lagen, die er ‘gecleard’ dienen te worden, de vele levens, die hun sporen hebben achtergelaten in ons energetisch veld, die er ‘opgeruimd’ moeten worden. En als je je eigen shit eindelijk denkt uit de weg te hebben geruimd, dan wacht daar nog altijd de collectieve ellende, waar je eindeloos je werk mee voort kan zetten. En het is waar: Zolang je negatieve emoties, traumatische herinneringen, destructieve programmeringen opzoekt, zal je ze blijven vinden. Omdat zij hun eigen realiteit vormen, waar je eindeloos in kan vertoeven. Het misverstand is alleen, dat je hen, door er keer op keer weer aandacht aan te geven, op gegeven moment klaar mee zou zijn. En dat ze dan weg zullen zijn. En je leven eindelijk  kan beginnen. Maar dat is helemaal niet het natuurlijke gevolg! Op gegeven moment is het nodig om een SHIFT te maken naar een realiteit waarin je ipv te werken aan jezelf, het leven gaat creëren dat past bij die immense ziel van je.  Zoals Matt Kahn zegt: “‘Working on yourself’ leads to ‘working on yourself’, ‘not working on yourself’ leads to ‘not working on yourself’. These two are NOT the same, they do NOT interact, and one NEVER leads to the other.” Nou DIT is revolutionair. DIT haalt je werkelijk naar een andere realiteit toe. Wij mogen hieruit ontwaken.  Ontwaken uit de illusie, dat we nog moeten ontwaken.

Zelfliefde, dát is pas hip!

En hier komt – om even terug te koppelen naar het begin van deze blog – onze zelfliefde onvermijdelijk op ons pad. Want ook dit is, waar een inferieur ego voor schuwt, het eenvoudige erkennen van eigenwaarde en het liefhebben van onszelf. Om tegen onszelf te zeggen, dat we ons lief hebben, lief vinden, ons waarderen en graag in ons eigen gezelschap verkeren is voor velen echt ingewikkeld. Terwijl dat echt heel leuk is, en helemaal niet moeilijk. Je hoeft het alleen tegen jezelf te zeggen namelijk. Je hoeft het in het begin ook niet te geloven, of te ‘werken aan jezelf’, om het ook te ‘voelen’. Het tegen jezelf te zeggen doet al heel veel goeds, en effent de weg naar die shift waar ik het over heb. Tijdens de training “Shift and Shine” heb ik voor de deelnemers een geleidde meditatie gedaan, waarin ik de tekst, die zo slecht onze strot uitkomt, voor ze sprak. Soms helpt het, als een ander de woorden verzint. Ik heb er een audio van gemaakt die je via deze link kan beluisteren als je ervoor voelt. Maar directer is, om je mond te openen en gewoon heel veel vriendeljke woorden eruit te laten komen, die je aan jezelf richt. Op het toilet mag ook, als je inferieur ego het ‘not done’ vind, om in alle openheid van jezelf te houden. En het kost je niks. Behalve je inferieur ego dus, op den duur. 🙂
Ik voel echt een soort van missie, om het thema “Zelfliefde ” van zijn kruidentheegesprekken – imago af te helpen. Het ís geen bijdrage aan ons zelf, aan anderen, aan een betere wereld of aan wie of wat dan ook, om ons kleiner voor te doen, dan we zijn. Het is ook niet modern. Zelfliefde, dát is pas hip. Het enige voordeel dat er kleeft aan ‘niet-zelfliefde‘ is, dat je niet in écht in actie hoeft te komen. Dat je verder mag loopen wat niet fijn, maar wel vertrouwd is.  Het eindeloze werken aan je zogenaamde tekortkomingen. Een soort van nep-comfort. Want je weet tenminste, wat je te doen staat. Maar we hoeven niet in elkaar gekreukeld weg te kwijnen in onzichtbaarheid, we mogen ons ont-plooien. Letterlijk.  Dit ís niet narcistisch, het is – met alle respect naar het krachtige wezen dat je in werkelijkheid bent – ophouden met zich aan te stellen. Heb jezelf lief – en je opent ermee het energetisch poortje naar een leven, dat je eigenlijk ook van plan was om te leven, toen je hier kwam. Go for it, wees lief voor jezelf  – ongeacht wat je ego ervan mag denken. Fijn fijn weekend allemaal! xxxxx

 

 Wil je op de hoogte worden gehouden van mijn aanbod (sessies/trainingen), en de éérste zijn, die mijn blogs te lezen krijgt? Schrijf je dan hier in!