Gisteren stond ik bij de bar in het drukbezochte Café Vicini te Rotterdam Kralingen om mijn Ginger Ale’tje af te rekenen, dat ik daar had genuttigd. Het cafébezoek was onderdeel van mijn wekelijkse strategie, om zo zinvol mogelijk tijd te slijten, totdat ik dochterlief van de zangles op mocht halen, waar zij iedere dinsdagmiddag aan deelneemt. Je bent een taxibedrijf of je bent het niet. Ik stond daar dus, en naar binnen stroomde een groep vrouwen die de middelbare leeftijd zojuist had overschreden, of op weg was om dit binnenkort te doen. Mijn blik viel direct op een opvallend exemplaar. Geblondeerd, uitbundig golvend kapsel, een wolk van erg zoet parfum om zich heen, om haar nek een zijden sjaaltje met tuttig bloemetjesmotief. Of fantaseer ik die sjaal nu? Ik had niet de gelegenheid om dusdanig gedetailleerd te kijken, maar het had haar verschijning klakkeloos afgemaakt. Daarbij droeg zij – dat zag ik wél duidelijk – een bril met een dikke zwarte rand, die dominant op haar neus troonde. Een neus, fors geplaatst in het midden van een gezicht waarvan je ondanks de dikke laag make-up de feminine trekken amper kon traceren. Of misschien lagen deze juist verborgen onder de dikke lagen make-up, wie zal het zeggen. Een soort Mrs. Doubtfire in ieder geval, maar dan de échte, zonder de charme van Robin Williams.

In mij haakte er iets.

Je hoort het al aan mijn toon: Om redenen die mij zelf duister zijn, had ik moeite met haar verschijning. Ik merkte hoe iets in mij bleef haken. Die vrouw beviel mij niet, Joost mag weten waarom. En juist misschien omdat ik geen enkele persoonlijke relatie met deze vrouw had (we kwamen niet in gesprek oid), en  ik ook niet beneveld was door een of andere diepe issue die zij in mij aanraakte,  maar slechts opriep wat je zou noemen een spontane antipathie, baserend op een oppervlakkige, visuele indruk, juist dát gaf mij gelegenheid, om te kijken wat er op dat moment bij mij eigenlijk gebeurde.

Want ik dacht aan de vraag van Gary Douglas – ( hij is de founder van Access Consciousness, een methode uit de VS waar ik veel mee werk) – die ik de avond ervoor nog in een boek had gelezen: “Wat is het, dat jij níet bereid bent om te ontvangen”?

Wat is het, dat jij níet bereid bent om te ontvangen?

Zijn observatie namelijk is, dat mensen blijven hangen in een pijnlijke realiteit van eeuwige tekortkoming met betrekking tot allerlei issues – geld, liefde, seks, noem maar op. Hij noemt dit het ‘schaarste-bewustzijn’. En dè remedie voor verruilen van dit ‘schaarste-bewustzijn’ met het – zonder meer aangenamere –   ‘overvloeds-bewustzijn’,  is naar zíjn mening het ontvangen van ALLES wat er is. Álles van wat jezelf bent en álles van wat er buiten jou is. Gewoon, zonder onderscheid, geen nee’s, geen weerstand, geen tegenhouden van wat dan ook. Hij kruist hier even het padje van de zen-boeddhist, zij het met andere doeleindes. 

Nou wat wordt er nou precies bedoeld met ‘ontvangen’? Is natuurlijk de vraag. Míjn vraag thans, want ik ben van de eeuwige vragen. Een liefkozing ontvangen, een compliment ontvangen, een mooi plaatje, de geur van een bloem of een stukje muziek ontvangen, dat is mij nog helder. Maar ‘mezelf ontvangen’? ‘Een winkelstraat ontvangen’? ‘Een rood stoplicht ontvangen’? ‘ALLES WAT IS’ ontvangen? Hier wordt het al moeilijker.

Ik ademende haar een beetje stiekem van de zijkant in

En nu, even terug naar Café Vicini, wierp zich deze Mrs. Doubfire, zonder dat zij er erg in had, als behapbaar momentje van inzicht voor me op. Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Dacht ik bij mezelf, ik herken het! Dít is, wat ik voelde ‘haken’: Déze vrouw kan je niet ontvangen! Háár verschijning stuit op weerstand bij je, je laat haar aanwezigheid liever niet binnen, om wat voor reden dan ook. En ik dacht: “Wat zou er in mij, of áán mij veranderen, als ik haar wèl zou ontvangen?” En ik keek haar van de zijkant ongemerkt aan, en begon zoiets als ‘haar in te ademen’. Het was een beetje een absurde situatie waarvan gelukkig alleen ik de getuige was. Maar dat deed ik dus, stiekem en ongezien naar ik meen, totdat ik niets meer voelde ‘haken’.

Toen ging ik naar buiten en bleef even staan. Voelde ik effect? En tot mijn verrassing voelde ik inderdaad effect. Mijn voeten stroomden warm door, en ik kreeg een wijd en aangenaam gevoel in mijn ribbenkas. Ruim. Licht. Wijds. Wat aangenaam, dacht ik.

Mattheuspassie in een kale aula

Toen ik het leslokaal van mijn dochter binnenkwam, werden net de laatste maten geoefend van de intro van de Mattheuspassie. Het trof me als een donderslag. De muziek (die ter begeleiding van band kwam) drong direct, en zonder enige vertraging mijn binnenste in, en liet mij de tranen, staand in sjaal en muts in het TL-licht van de kale aula, met haast ongepast geweld in de ogen springen. Mijn god wat een schoonheid. En toen begreep ik het. Ik had ruimte gemaakt, net weer een klein beetje méér ruimte gemaakt, om na Mrs. Doubtfire ook deze muziek ten volle te kunnen ontvangen. 

Wat is Access Consciousness….

Access Consciousness  is een nieuw-tijds-methode uit de VS, die zich richt op het oplossen van een heel scala aan mentale, emotionele, fysieke, energetische en spirituele problemen. Zij ontwikkelden verschillende ‘tools’ (werkvormen), o.a. de Bars®, die zich richten op het loslaten van oordelen, standpunten, conclusies.

…. en wat is er mis met oordelen?

Er is helemaal niets mis met oordelen. Behalve dat je – met ieder oordeel dat je hebt – je afsluit voor het ervaren van wat zich buiten dit oordeel bevind. Zo werkt het ook met standpunten, meningen en conclusies. Iedere conclusie die jij trekt, sluit de deur voor alle mogelijke waarneming van wat buiten deze conclusie ligt. Zo bouw je, oordeel voor oordeel, standpunt voor standpunt, conclusie voor conclusie, de muur van jouw persoonlijke realiteit. Met op den duur vaak een gevoel van afscheiding en stagnatie, fysiek ongemak of ziekte, mentale en emotionele problemen ten gevolg. 

Het toelaten van de Mrs. Doubtfires in je realiteit mag dan niet je prioriteit hebben. Maar hoe zit het met het toelaten van de intieme liefdesrelatie waar je naar verlangt? Het toelaten van je seksualiteit? Het toelaten van een werksituatie waarin je op je plek bent? Of het toelaten van je eigen fysieke gezondheid? 

Moet ik óók om argeloze 60-plussers heen sluipen, als ik méér wil ontvangen van het leven?

Niet noodzakelijkerwijs! Je kan ook bij mij langskomen voor het ontvangen van een Bars®-sessie, dat is vele malen comfortabeler en stukken minder dubieus! Ik bied ook trainingsdagen aan, waarin je de Bars® kan leren (de volgende Bars®-Class vind plaats op zaterdag 7 april as, aanmelden is nog mogelijk)

Daarnaast kan je groepstrainingen bij me volgen, waarin ik naast de tools van Access Consiousness ook andere methodes inzet, zoals opstellingen (systemisch werk), lichaamswerk en krachtige communicatie-technieken.  Als je écht de diepte inwilt, dan is er de mogelijkheid om een individueel coaching-traject met mij aangaan. Over dat laatste informeer ik jou graag persoonlijk nadat je mij een email hebt gestuurd.

Of het toelaten van Mrs. Doubtfire overigens voldoende was om mijn rekening acuut te vullen met de zo vlijtig gevisualiseerde overvloed kan ik nog niet zeggen. Maar ik houd jullie op de hoogte!

Fijne midweek allemaal,

good spirits,

Judika

Wil je op de hoogte worden gehouden van mijn aanbod (sessies/trainingen), en de éérste zijn, die mijn blogs te lezen krijgt? Schrijf je dan hier in!