Een indrukwekkende afsluiting

Mijn eerste weekend bij de Academie voor Innovatief Trainen zit erop.  Ik wil hier graag iets delen van het meest indrukwekkende onderdeel van dit weekend. We zijn samen met andere groepen van de opleiding in Bant bij Emmelloord. Op het terrein stikt het van de coaches, trainingsacteurs, trainers en trainers-in-wording. De locatie is een soort vakantiepark met een grote variatie aan huizen, blokhutten, vissershuizen, tot kroeg en keuken omgebouwde stallen; een graansilo is verbouwd tot bistro en ontvangstbalie. Zondagmiddag – we hebben er op dat moment al tweeënhalf dagen intensief programma opzitten – krijgen we de opdracht om binnen 10 minuten in de grote zaal te verschijnen, met trainingskleren aan.

We verzamelen ons wat lacherig..

Trainingskleren? Die hebben we geeneens bij ons, stond niet in de briefing. Bovendien is het lunchtijd, maar we kregen zonder verdere uitleg maar een ‘snack’ aangeboden. Een beetje lacherig verzamelen we ons, in wat door moet gaan voor trainingskleren. Lubberige pyamabroeken, gênant strakke leggings, sommige mazzelaars hadden hun yoga-pak bij zich. Ik ben bij gebrek aan gympies op blote voeten. Op de tafels liggen ca. 50 paar knetterechte bokshandschoenen. Een lange, sportieve jonge in joggingbroek verzameld ons staande om zich heen. We gaan boksen, legt hij uit. En daarbij gaan we iets over onszelf leren. Hoe en wat precies zal gaandeweg blijken. Zijn verschijning is zo indrukwekkend, zijn manier van uitleggen zo krachtig en gefocust, dat nu niemand meer lacht. Wij – ik vul maar monter voor mijn collega’s in –  hebben allemaal het gevoel, dat ons een bijzondere ervaring te wachten staat. Hij geeft ons opdracht om een leerdoel op de sheets aan de zijkant te formuleren, en even later staan we met onze bokshandschoenen aan op de vloer, de basisstappen- en slagen, de verdediging en de aanval te leren.

Het “Rocky”-gevoel komt op

De handschoenen zijn zó zwaar, dat ik het al een opgave vind, om ze bij wijze van verdediging voor mijn gezicht te houden, maar goed. Ik krijg toch een beetje een ‘Rocky’-gevoel, zo met omhoog getrokken schouders mijn bovenlichaam heen-en weer twistend en de lucht in boksende.  Gaat best okay! Dan gaan we oefenen met een partner. Het is de bedoeling dat we elkaar écht raken, dus die afstand tot de kin van onze partner opzoeken, die onze armlengte kan overbruggen. Geen nepslagen, wel aangeven, hoe snel of hoe hard het moet gaan, zodat we nog kunnen reageren. Hier wordt het al lastiger. Echt slaan? Dat mag toch niet? Maar voordat ik dat nog kan overdenken, krijg ik een stomp op mijn voor het hoofd opgeheven vuisten. Mijn armen geven mee en mijn handschoenen belanden met een lichte ‘POFF!’  op mijn neus. AU!! Jesus, ik heb echt helemaal geen kracht! Okay, dieper in mijn knieën zakken, goed uitademen als de stoot komt, en meer tegendruk bieden. De volgende keer ben ik beter voorbereid. Chaka!! Ik sla terug. Het mag harder van mijn partner. HARDER? Echt? Echt. Okay, komt ie. Ik krijg er als antwoord weer van langs en schrik opnieuw. Mijn armen trillen mee, maar ik houd de slag tegen.

In mijn maagstreek begint zich iets te roeren

Is dit leuk? Ik weet niet, er begint iets op gang te komen in mijn maagstreek, maar ik kan het nog niet zo duiden. We krijgen meer uitleg over meer slagtechnieken, oefenen deze apart en dan is het tijd om te sparren. Uit de Taekwondo -les van mijn dochter weet ik, wat dat betekent: Vrij vechten met elkaar, waarbij je alle geleerde soorten slagen aan mag wenden. We zoeken een nieuwe partner op. “Geef je grenzen goed aan, hè?” Onze boksinstructeur gaat de boel even stopzetten. Hij zegt dat het goed gaat, maar dat het tempo best hoog ligt. Voor wie dit te snel gaat, of er te hard geslagen wordt – geen probleem. Gewoon zeggen tegen je partner, we willen elkaar tenslotte wel raken, maar geen pijn doen. We gaan door. Het gaat me te snel. Ik vind het ook te hard. Ik voel dat ik angst krijg, ik ben ondertussen al een paar keer geraakt, alhoewel ik mijn best doe om me te verdedigen. De instructeur heeft het in de gaten en stopt me. “Let op, het ziet er goed uit wat je doet, maar je hebt de neiging te streng te zijn met jezelf, geef je grenzen beter aan.”

Streng voor mezelf??

Wat blief?? Streng voor mezelf? Hoe kan hij dat zien? Ben ik helemaal niet! Hij kent mijn naam niet, hij weet niets van me. En het eerste wat hij tegen me zegt, is dit door mij meest gehoorde credo, mijn grootste struikelblok in het leven whatsoever. Waaraan veel gewerkt. Waarvan gedacht, dat het inmiddels was gemeesterd. Ik ben erdoor van slag. Ik vind het ook gênant. We wisselen opnieuw van partner en ik worstel ermee, om iedere keer weer te zeggen dat voor mij het tempo omlaag moet, de slagen zachter. Ik wil geen mietje zijn. Ondertussen krijg ik fysiek de rekening voor het niet aangeven van mijn grenzen.  Het gevoel in mijn maag maakt nu onverbiddelijk zijn presentie kenbaar door ongecontroleerde schokken. Ik huil. Ik heb niet in de gaten wat er gebeurt, mijn lichaam huilt zonder mijn toestemming, en ook zonder dat ik grip heb op mijn emotie of dat ik goed kan volgen of verwoorden, wat ik precies voel. Mijn armen zijn moe, ik stop met de oefening.

Ontlading

Ik stop met de oefening maar mijn lichaam stopt nog lang niet met huilen. ‘Wat valt er toch te huilen’ denk ik, terwijl ik huil. Mijn tranen zijn in geen enkele verhouding met de fysieke pijn die ik heb ervaren. Ik ben emotioneel geraakt in een laag waar geen woorden zijn. De groep stopt en we splitsen op in tweetallen om te delen wat we ervaren. Misschien was ik tot nu toe geen held in het aangeven van mijn grenzen; NU weet ik precies, wat ik nodig heb: Ik wil delen met iemand uit mijn eigen groep. Iemand liefs, vertrouwds. De tweetallen zijn al verdeeld, maar ik stap moedig af op een van mijn maten en vraag of ik met hém mag delen. Zijn partner staat welwillend op en zoekt iemand anders. Poeh. Ik kan WEL voor mezelf zorgen als het moet. De trainer schrijft geroutineerd de structuur van het ‘sharen’ op een flip-over. Wat is je beleving/gedachtes/emoties? Herken je ze uit je leven? Wat is het voordeel ervan? Wat het nadeel? Hoe kan je verandering in gang zetten?

Goeroe op gympen

Na het delen in tweetallen roept de trainer de groep bij elkaar en vraagt om wat individuele reacties. Ik ben duidelijk niet de enige, die diep met zijn eigen patronen is geconfronteerd. De één kan het effect daarvan verwoorden, anderen drijven nog rond in een soep van diffuse emoties en gewaarwordingen. Onze trainer stelt aan de één wat vragen, maakt een opmerking naar de andere, en aan wie hij zijn aandacht geeft, die komt binnen enkele momenten bij de kern van het te winnen inzicht. Gezichten lichten op, ogen vullen zich met tranen van geraaktheid, ontroering of ook erkenning van oude pijn. Wat er met de afzonderlijke deelnemers aan de hand is blijkt zeer divers; hij benoemt het allemaal accuraat, gedifferentiëerd en zonder enige aarzeling. Ik kijk er met openhangende kaken naar, vergeet bijna te huilen. Wat een meester, wat een bewustzijn, het grenst aan heldervoelendheid, of waarschijnlijk ís het heldervoelendheid, in combinatie met heel veel ervaring. “Nou dit lijkt bijna de Dr. Phil -Show, hè?”, grapt hij zelf tussendoor. Inderdaad.

Hierna gaat de opdracht nog door, maar ik ben nu écht toe aan rust en meld me af. Hij looft me ervoor. “Voor jou is het belangrijk om er lak aan hebben wat anderen vinden van waar je grenzen wel of niet liggen, geef er gehoor aan en spreek
je erover uit”, zegt hij nog tegen me. “Hoe voel je je nu?” “Goed”, zeg ik, en dat is niet gelogen. Ik voel een stevige, warme stroom vanuit mijn nek door mijn wervelkolom tot zowat in mijn voeten, ik voel me letterlijk een stukje heler. Alsof er een stukje verharding door de bokshandschoenen van mijn diverse sparringpartners is losgetrild en in de vorm van tranen zijn weg naar buiten heeft gevonden. Waardoor mijn levensenergie in een gretige stroom haar  ruimte kan herpakken en vrijer door kan stromen, zoiets. Op weg naar mijn vissershuisje – waar ik van plan ben om uit te rusten – denk ik nog verstrooid over wat ik eigenlijk een paar uur geleden als mijn leerdoel op die sheet had geschreven’? Ik was er totaal niet mee bezig geweest. En dan schiet het me te binnen. Juist. Ik had opgeschreven: “Ik durf mezelf uit te spreken”. Hoe verzin je het?

20 maart 2017

De workshop werd gegeven door Robin van Soolingen, van “Back to Balance”, www.btbtrainingen.nl

Kijk hier zijn TEDx-Talk op YouTube “Creating Opportunities” van 24 februari 2017 te Utrecht.